André Brahic

Over André Brahic

André BRAHIC is professor aan de Universiteit Paris Diderot en bij het Commissariaat voor Energie Atomique (C.E.A.) in Saclay. Na aan het begin van zijn carrière de massaverlies van supernovae, fenomenen van de chaostheorie en de dynamiek en afplatting van sterrenstelsels te hebben bestudeerd, werd hij een specialist in de planetologie. Hij is nu een van de wereldwijde specialisten in de dynamiek en evolutie van planetaire ringen en de vorming van het zonnestelsel en planetaire systemen.

Hij ontdekte in 1984 de bogen van Neptunus, wat de Voyager-sonde in staat stelde ze 5 jaar later te fotograferen. Hij noemde ze: “Moed, Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap”. Voortbouwend op het werk van Maxwell en Poincaré, stelde hij eind jaren 1970 het eerste model voor van snelheidsverspreiding in de ringen van Saturnus, wat de weg vrijmaakte voor studies over de interacties tussen schijven en satellieten. Hij was lid van het beeldvormingsteam van de Voyager-sondes die de grenzen van het zonnestelsel verkenden tussen 1979 en 1989. Hij is momenteel het Franse lid van het beeldvormingsteam van de Amerikaans-Europese Cassini-missie die sinds 2004 de wereld van Saturnus verkent en naar verwachting doorgaat tot 2017.

Hij was een van de pioniers van de Franse planetologie door vanaf 1979 ruimtemissies naar de kleine lichamen van het zonnestelsel te promoten en door het nationale planetologieprogramma op te richten. Hij was een van de zes leden van het Internationaal Comité dat verantwoordelijk was voor de definitie van het woord “planeet”, een definitie die in augustus 2006 werd aangenomen door de Internationale Astronomische Unie.

Hij was voorzitter en lid van talrijke comités van NASA, het Europees Ruimteagentschap, de Ministeries van Onderzoek en Onderwijs en organisaties gewijd aan ruimteonderzoek, cultuur of onderwijs. Hij was in het bijzonder voorzitter van de Vereniging van Franse professionele astronomen (SF2A), de sectie “astronomie” van het Nationaal Comité van Universiteiten en de commissie van de Internationale Astronomische Unie die de 500 professionele astronomen verenigt die werken aan de studie van het zonnestelsel.

Hij heeft bijna 200 artikelen gepubliceerd in gespecialiseerde tijdschriften en een tiental boeken. Hij heeft verschillende nationale en internationale prijzen ontvangen, zoals de “Carl Sagan” prijs van de Amerikaanse Astronomische Vereniging in 2000 en de Jean Perrin prijs van de Franse Natuurkundige Vereniging in 2006.

Hij is de auteur van zeer mooie populairwetenschappelijke boeken die bestsellers zijn geworden: in 2012 “La Science, une ambition pour la France”, in 2010 “De feu et de glace, planètes ardentes”, in 2008 “Lumières d’étoiles, les couleurs de l’invisible” (met Isabelle Grenier) en “Enfants du Soleil, histoire de nos origines”.

Hij was in 2005 een van de oprichters van het laboratorium “A.I.M. (Astrophysique – Interactions Multi-échelles)”, U.M.R. van de Universiteit Paris Diderot, het C.N.R.S. en het C.E.A. Hij had in 1992 het laboratorium “EUROPA” opgericht bij de Sterrenwacht van Meudon en in 1997 het laboratorium Gamma – Gravitation bij het C.E.A. Hij is bekend om zijn enthousiasme en zijn inzet voor de wetenschappelijke cultuur.

Zijn naam is gegeven aan de asteroïde 3488, gelegen op 2,8 astronomische eenheden van de Zon en hij is in 2009 opgenomen in de Petit Larousse.