De Salou Flashback

“Van propper tot spreker – en de kunst van het NU. Mijn intro was naar de klote (en dat was mijn beste zet)

Daar sta ik. Klaar. De headset zit perfect, de lichten zijn gericht. Het is 15:30 uur en ik ben ‘so ready’ voor mijn eerste écht grote spreekbeurt. Alles klopt. Behalve de gasten. 15:40 uur. Vanaf het podium zie ik ze in groepjes aankomen. Ze kijken, zien een lege zaal, en… lopen weer weg.

Echt waar? Dit gaat toch niet gebeuren! Mijn hersenen maken direct een sprong van twintig jaar terug. Flits! Het is 1999-2005, ik sta voor Feestcafé De Koets in Salou. Ik ben de eigenaar, maar ook de propper voor de deur. Geen tijd voor twijfel. Geen tijd voor een gestructureerd plan. Er moet actie komen. NU.

Ik knal direct in mijn entertainment-modus. De headset gaat vol open. Ik mik op die voorbijlopende groepen alsof ik ze binnen moet lullen voor een avond Completos uit je dakos in De Koets. Binnen tien minuten krijg ik ze binnen. Met een grijns, een paar rake grappen en direct, ongedwongen contact. Het is de adrenaline van het improviseren die werkt. Ik loop lachend naar voren. Voel me als een vis in het water. Ik ben eerlijk. “Mensen,” zeg ik, met de twinkeling in mijn ogen die ze van een propper verwachten, “mijn zorgvuldig voorbereide, zakelijke intro?” “Die is nu helemaal naar de klote.” De zaal lacht.

En daar zit ‘m de crux: wat ik vooraf had bedacht, was keurig en netjes, maar het zou nooit dit effect hebben gehad. De paniek van het moment – de ‘komt u maar binnen!’-mentaliteit van Salou – leverde mij direct het contact, de lach en de chemie met de zaal op.

Stof tot naDENKos & de DOE-stand
Hier zit een stevige les in. Ik was voorbereid, maar de situatie vroeg om een directe actie buiten het draaiboek om.

Vraag aan jou: Hoe vaak blijf jij wachten tot alles perfect is? Tot de gasten vanzelf binnenlopen? Tot het plan waterdicht is? Mijn flashback bewijst dat wachten in de ‘kom-ze-wel’-modus dodelijk is. Je moet uit je comfortzone stappen, improviseren en met je passie en humor de mensen ophalen. De imperfecte actie van nu is veel waardevoller dan het perfecte plan van morgen.

Misschien moet ik komende zomer toch even terug naar Salou om te proppen – puur om scherp te blijven (grapje uiteraard!). Maar het echte werk? Dat zit in die NU-knop die ik daar voor het eerst leerde indrukken.

Ben jij klaar om die ‘NU-knop’ in jouw bedrijf of project in te drukken?”