De kunst van het nieuwsgierig maken

Een spreker aankondigen lijkt zo’n simpel klusje. Je leest een bio voor, noemt een paar leuke feitjes, glimlacht vriendelijk en klaar. Dat dacht ik dus ook. Tot ik tijdens mijn dagvoorzitterstraining leerde dat een introductie eigenlijk hét moment is waarop je de zaal nieuwsgierig maakt naar wat er gaat komen.

Sindsdien kijk ik er heel anders naar.

Een introductie is geen CV overzicht. Het is het moment waarop de zaal ‘aan’ moet gaan. Je helpt als dagvoorzitter het publiek van “Wie is dit?” naar “Oh, dit wil ik horen”. Om dat goed te doen, stel ik mezelf drie vragen voordat ik iemand aankondig:

1. Waarom staat deze persoon hier vandaag?
Niet: wat heeft iemand allemaal gedaan? Maar: wat maakt deze spreker relevant voor dit publiek, op dit moment?

2. Wat moet het publiek weten om open te staan voor dit verhaal?
Soms heeft een zaal maar één klein haakje nodig om nieuwsgierig te worden. Dat kan een zin zijn die de relevantie duidelijk maakt, een mini anekdote die iemand menselijk maakt, of simpelweg de juiste toon waarmee je het podium overdraagt.

3. Welke sfeer wil ik neerzetten?
De manier waarop je iemand aankondigt (het tempo, de toon, de glimlach, de eerste zin) bepaalt hoe het publiek het podium op dat moment ervaart. Je zet als het ware de deur open naar het verhaal dat volgt. En als die deur op de juiste manier openzwaait, beweegt de zaal vanzelf mee.

En eerlijk is eerlijk: het mooiste moment is wanneer je voelt dat de zaal “meebeweegt”. Dat gevoel is geen bijzaak. Het is het begin van verbinding en precies waar je het voor doet.