Terug naar de zoekresultaten

Wishlist

Er zijn geen sprekers in uw wishlist.

Ebru Umar

Ebru Umar

Columniste
Talen : Nederlands, Turks

  • Categorieën

  • Media & Journalistiek
    • Columnisten
    • Journalisten & Correspondenten
    • Radio- en Televisie persoonlijkheden
  • Mens & Samenleving
  • Inzetbaarheid

  • Lezing
  • Onderwerpen

Ebru Umar (1970) werd geboren in Den Haag uit Turkse ouders. Zij kwamen in eerste instantie voor tijdelijk naar Nederland maar zoals de massa zijn ook zij hier gebleven.

Umar groeide op in Rotterdam, bezocht het gymnasium en studeerde Bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Na haar afstuderen werkte ze bij ING in diverse marketingfuncties waarna ze overstapte naar Wolters Kluwer. Na een korte periode als internationaal wetenschappelijk uitgever bij Kluwer Academic Publishers (tegenwoordig Springer), werd ze business development manager bij Wolters Noordhoff. Na het verschijnen van haar eerste boek Burka en Blahniks in 2004, werd ze ontslagen. De formele reden was ‘reorganiseren van haar functie’.

Lees meer

Ebru Umar (1970) werd geboren in Den Haag uit Turkse ouders. Zij kwamen in eerste instantie voor tijdelijk naar Nederland maar zoals de massa zijn ook zij hier gebleven.

Umar groeide op in Rotterdam, bezocht het gymnasium en studeerde Bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Na haar afstuderen werkte ze bij ING in diverse marketingfuncties waarna ze overstapte naar Wolters Kluwer. Na een korte periode als internationaal wetenschappelijk uitgever bij Kluwer Academic Publishers (tegenwoordig Springer), werd ze business development manager bij Wolters Noordhoff. Na het verschijnen van haar eerste boek Burka en Blahniks in 2004, werd ze ontslagen. De formele reden was ‘reorganiseren van haar functie’.

Sinds haar ontslag (‘het beste dat me ooit is overkomen’) werd Ebru Umar fulltime columnist. Ze publiceerde sinds begin 2003 op www.degezonderoker.nl de website van wijlen Theo van Gogh, en bleef dit tot aan de moord op Van Gogh doen. In totaal zijn 113 stukken van haar hand op de website gepubliceerd. Vanaf het begin werd ze benaderd voor opiniestukken in landelijke media (AD, Volkskrant, Parool, Opzij, HP/ deTijd etc).

Na de moord op Van Gogh stopte Ebru  een tijdje met schrijven. Een jaar later ging ze verder waar ze gestopt was en nam ze de column van Theo van Gogh over in METRO. Daarnaast schrijft ze wekelijks interviews voor Libelle en op regelmatige basis voor alle andere vrouwenbladen. Ook verschijnen haar opinies in NRC en wordt ze regelmatig gevraagd als debater en columnist.

In april 2016 haalde Umar de wereldpers toen ze werd opgepakt tijdens een verblijf in Turkije. Ze zou de Turkse President Erdogan, de profeet en alle Turken beledigd hebben door haar columns in METRO, uitspraken in de media en veelvuldige tweets. Een landarrest van zeventien dagen volgde, waarna ze uiteindelijk terug mocht naar Nederland. Er lopen nog steeds drie rechtszaken tegen haar in Turkije, het ministerie van Buitenlandse Zaken raadt haar af om naar Turkije te gaan. 

Ebru Umar is inmiddels woonachtig in Rotterdam en heeft haar werkzaamheden als columnist, debator, presentator en motivational speaker opgepakt.

Lezing: Te oud om ongelukkig te zijn

Op 11 mei 2016 wordt Ebru Umar door een team van vreemde mannen uit de Transavia vlucht vanuit Turkije gehaald. Vijf uur eerder is ze halsoverkop vanuit Izmir naar het vliegveld vertrokken, omdat haar landarrest blijkt te zijn opgeheven. 

Na een onvrijwillig verblijf van zeventien dagen in Turkije, land Umar op Schiphol, waar tientallen journalisten zich verzameld hebben voor haar aankomst – niet dat zij hier enige weet van heeft of ook maar iets van zal meekrijgen. Vanuit het vliegtuig wordt Umar rechtstreeks het platform op gedirigeerd waar een geblindeerde auto op haar wacht. Na een rit van enkele minuten is ze “ergens” op Schiphol, en heten zeven mannen onder wie Dick Schoof, Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en veiligheid (NCTv) haar welkom terug in Nederland.

Wat een kort bezoek aan Turkije had moeten worden, eindigde in een nachtmerrie. In Nederland woonachtige Turken klagen Umar na een oproep van het Turkse consulaat in Rotterdam, aan voor belediging van de Turkse President Erdogan, belediging van de Turkse identiteit, de profeet en alles wat ze maar kunnen verzinnen. Hun klacht is bedoeld voor de Turkse autoriteiten in Turkije en gaat over publicaties in het Nederlands die zijn verschenen in Nederlandse media en Twitter. Umar wordt door Turkse agenten van haar Turkse bed gelicht en mag het land niet verlaten. Ondertussen gaat de intimidatie voort: er wordt ingebroken in haar Amsterdamse huis. De inbrekers laten leuzen als ‘HOER’ op de muren achter. In Turkije komen dagelijks nieuwe aanklachten vanuit Nederland. Nederturken hebben een nieuw tijdverdrijf gevonden en de verwachting is dat Umar maanden in Turkije zal moeten blijven in afwachting van haar proces. Totdat uit het niets het verlossende telefoontje komt: “Nú naar het vliegveld. NU!”

Maar waar keer je naar terug als je eigen huis onveilig is verklaard? Als je in een week tijd niet alleen uit je huis in Turkije wordt opgehaald, maar ook niet meer terug kunt naar je huis in Nederland? Wat doe je als je hele zijn bedreigd wordt, niet alleen om wie je bent, maar om wat je professioneel doet, namelijk schrijven, debatteren en het aanjagen van het maatschappelijk debat? Hoe pak je je leven op, als alles wat je zegt en doet tot nog meer bedreigingen kunnen leiden?

Door vast te houden en te herinneren wie je bent. Wat je bent. Door te huilen, vallen, slapen en weer op te staan. Altijd weer op te staan. Door te onthouden dat het goed komt. Niet vandaag, en ook niet morgen. Maar het komt goed. Door te beseffen dat er licht aan het einde van de tunnel is. Zonder dat je weet hoeveel bochten je nog om moet eer je het licht zult zien. Het licht ís er. Ergens. Maar vooral door te volharden dat dit niet je leven gaat definiëren. Je bent te oud om ongelukkig te zijn. Je beste jaren liggen voor je.

In deze indringende, ontroerende en inspirerende lezing vertelt Ebru Umar hoe zij in de meest gewelddadige en roerige periode in haar leven, haar PTSS heeft overwonnen. Haar ervaringen zijn een bron van inspiratie en kracht voor iedereen – (individuen én organisaties) die worstelen of geworsteld hebben met plotselinge hevige veranderingen waar je geen invloed op hebt, maar waar je wel mee om moet gaan.

Samenvatting inklappen
Cover van Burka & Blahniks

Burka & Blahniks

Vrouwelijke dertigers zijn egoïstische carrièrebitches met een tikkende baarmoeder. Ze zijn oppervlakkig, alleen geïnteresseerd in zichzelf en in schoenen en tonen nul maatschappelijke betrokkenheid. Moe van deze vooroordelen en verbaasd over de maatschappelijke en politieke discussies van de afgelopen jaren, besloot Ebru zich in het debat te storten. Burka en Blahniks bevat maatschappijkritische en politieke stukken, die afgewisseld worden met het persoonlijke verslag van haar bestaan als alleenstaande dertigplusser in Amsterdam. Ebru Umar schrijft geestig, scherp en vol zelfspot.

Bestellen

Verzameling columns en stukken van Ebru Umar (1970, van Turkse afkomst) waarin zij haar mening over actuele maatschappelijke en politieke items ventileert en schrijft over haar leven als alleenstaande dertigplusser in Amsterdam. Ze schrijft over foute mannen, haar zoektocht naar de ideale Mr. Umar, over Turks zijn, de islam, Sex and the City, de moslim-extremist Dyab Abou Jahjah, liefdesverdriet en eerwraak, vraagt vrouwen op straat waarom ze gezichtssluiers dragen (burka-spotten) en haalt flink uit naar wat haar niet bevalt, zoals Leon de Winter ('de Fatima Elatik van de Amsterdams-joodse gemeenschap'), Fatima Elatik zelf ('de hysterische hittepetit van vijfendertig jaar gastarbeiders'), de hoofddoek ('staat voor mij gelijk aan een mentale afwijking') etc. Tussendoor staan enkele brieven aan haar moeder, serieuzer van toon, waarin zij zich onverwacht kwetsbaar opstelt. Geestig, provocerend, soms wat doordrammerig en niet altijd even genuanceerd, vaak op zere tenen trappend, maar altijd boeiend om te lezen. Ebru Umar publiceerde columns en stukken in o.a. Opzij, AD, Libelle en op de website van Theo van Gogh. Pocket; kleine druk, krappe marge.

Cover van Turkse verleidingen

Turkse verleidingen

Tien jaar lang was Ebru Umar niet in Turkije geweest, toen ze in 2004 voor het eerst weer een bezoek bracht aan het land waar ze in haar jeugd haar zomers vierde. Aangenaam verrast door de vooruitgang die het land had doorgemaakt keerde ze sindsdien vele malen terug, altijd in gezelschap van vrienden. Het resultaat is Turkse verleidingen: sprankelende reiservaringen in een land zonder straatnamen en mét een leger dat vrouwenrechten beschermt, restaurants die het woord 'service' wél kennen en winkelcentra die zelfs de meest verwende shopper doen duizelen.

Bestellen

Ebru Umar's verhalen zijn even divers en origineel als het uitgestrekte land dat zij beschrijft. Musea, moskeeën en kerken, het Turkse nachtleven en tradities naast Koerden, zwarte Fatma's en allochtonen maken van Turkse verleidingen niet alleen een meeslepend reisverslag, maar ook een ideale gids voor vakantiegangers. Uiteraard met uitleg over Turkse woordjes, do's en don'ts, de lekkerste restaurants van Istanbul, Izmir en Kusadasi, én de beste stranden in Kas, Antalya en Kusadasi.De grootste Turkse verleiding? Lees en oordeel zelf.

Cover van Geen talent voor de liefde

Geen talent voor de liefde

In Geen talent voor de liefde beschrijft Ebru Umar op zeer persoonlijke wijze hoe haar leven drastisch verandert na de publicatie van haar eerste boek Burka & Blahniks. Van een relatief onbekende webcolumniste wordt ze een veelgevraagd auteur van opiniestukken, debater in tv-programma's en radiocolumniste. Vol optimisme maar vooral met veel plezier ondergaat zij de verandering in haar leven.

Bestellen

Als op 2 november 2004 haar mentor, vriend en coach Theo van Gogh wordt vermoord, slaat Ebru's optimisme om in een allesoverheersend pessimisme.De stilte van haar verdriet is maar van korte duur als zij ziet hoe Nederland en haar omgeving reageert op een daad die zij in haar ergste nachtmerries niet voor mogelijk had gehouden. Al snel breekt de storm los: woede en waanzin wisselen elkaar af, ze raakt in een depressie, wordt lethargisch, en uiteindelijk raakt ze elk contact met zichzelf en de buitenwereld kwijt. Geen talent voor de liefde is het verontrustende maar verrassend eerlijke verhaal van een vrouw die niet alleen een vriend verliest maar ook zichzelf, maar die toch de draad weer weet op te pakken na een lange en moeilijke periode van rouw. Na het lezen van dit boek kan slechts één conclusie getrokken worden: Ebru Umar heeft weinig talent voor de liefde. Maar des te meer voor vijanden.