Stéphane Bern

Over Stéphane Bern

Of hij nu irriteert of bevalt, Stéphane Bern blijft nieuwsgierigheid en bewondering opwekken. Zowel journalist, schrijver, televisiepresentator, radiopresentator, producent als acteur, Stéphane blinkt uit in alles wat hij onderneemt. Geboren op 14 november 1963 in Lyon, behaalde Stéphane Bern zijn baccalaureaat aan het Lycée Carnot in Parijs. Vervolgens studeerde hij af aan de Ecole Supérieure de Commerce de Lyon en begon zijn carrière in de pers in 1985 met Dynastie, “het magazine van de grote families”, waarvan hij de hoofdredacteur is. Dit is het begin van zijn mediacarrière binnen de internationale elite. Na een korte periode in 1988 bij het weekblad Jours de France, wordt hij groot verslaggever en vervolgens hoofd van de afdeling Evenementen bij Madame Figaro. Tot op heden heeft hij de wereld van Figaro nooit verlaten. Sinds 1999 is hij bovendien adjunct-hoofdredacteur van de drie tijdschriften van de krant. Tegelijkertijd waagt Stéphane Bern zich aan de radio. Eerst bij Europe 1, waar hij van 1992 tot 1997 verantwoordelijk is voor een rubriek over koninklijk nieuws. Philippe Bouvard nodigt hem vervolgens uit aan de tafel van Les Grosses Têtes op de concurrent RTL. Uiteindelijk doet France Inter in 1999 een beroep op hem om het tijdslot van 11u tot 12u45 te presenteren. Sindsdien produceert en presenteert hij met succes Le Fou du Roi, omringd door zijn trouwe groep columnisten. Maar het is vooral op televisie dat Stéphane Bern bekend wordt bij het grote publiek. Op TF1 wordt hij de bedenker en presentator van Sagas. Hij werkt ook mee aan verschillende programma’s zoals Famille je vous aime, Les Grosses Têtes, Echos de Stars, Boulevard des célébrités en Célébrités. Tegelijkertijd zet Stéphane zijn werk over koninklijke families voort en publiceert hij talrijke werken zoals Diane de France, la princesse rebelle (2003), Rainier de Monaco et les Grimaldi (1999), Moi, Amélie, dernière reine du Portugal (1997), La monarchie dans tous ces états (1992) en Mon royaume à moi, zijn biografie die in 2000 verscheen. Zijn schrijftalent en verbeeldingskracht komen opnieuw tot uiting in de herfst van 2006, met de publicatie van zijn roman Un si joli monde, een satire op de mondaine wereld. In 2007 publiceert hij een album ter ere van prinses Grace van Monaco, “Grace Kelly” en een nieuwe roman met als heldin Marie Blanc, de tovenares van Monte-Carlo, “Plus belle sera la vie” (Plon). In 2009 ligt hij in de boekhandel met drie nieuwe boeken, een album over koninklijke en presidentiële honden “Une vie de chien” (Albin-Michel), een roman die zich afspeelt in Griekenland, “Oubliez-moi” (Flammarion) en een prachtig boek over de levensstijl in de Highlands “Au coeur de l’Écosse” (Flammarion) mede geschreven met Franck Ferrand, geïllustreerd met foto’s van Guillaume de Laubier en ingeleid door lady Cawdor. En in november 2010 publiceert hij “Secrets d’Histoire” bij Albin Michel. Het jaar 2003 markeert een keerpunt voor Stéphane Bern. In september voegt hij zich bij Canal+ om de leiding te nemen over een dagelijks programma, 20h10 Pétantes. Met Ariel Wizman aan zijn zijde is het programma een succes en doorbreekt het zijn imago als mondaine commentator. In september 2006, na drie jaar op de betaalzender, en na op het toneel te hebben gestaan in het stuk Numéro Complémentaire, kiest Stéphane Bern ervoor om een nieuwe uitdaging aan te gaan door zich bij France 2 aan te sluiten om L’Arène de France te presenteren. Sinds twee jaar presenteert Stéphane Bern “Secrets d’Histoire”, eerst in wekelijkse zondagse vorm (seizoen 2007-2008) en vervolgens in prime-time uitzendingen in de zomer (2008 en 2009). In februari 2013 koopt Stéphane Bern het voormalige koninklijke en militaire college van Thiron-Gardais (Eure-et-Loir) om het te restaureren, te herbestemmen en een museum te openen gewijd aan de koninklijke colleges van Frankrijk.