Raphaël Enthoven

Over Raphaël Enthoven

Na gewerkt te hebben bij Magazine LIRE van 2002 tot 2005, heeft Raphaël Enthoven deelgenomen aan de lancering van Philosophie Magazine, waar hij sinds het eerste nummer een vaste rubriek heeft, waarvan de teksten zijn verzameld in drie bundels, allemaal uitgegeven bij Gallimard (De plek van het decor, De filosoof van dienst en andere teksten en Materie Eerste). Maar zijn eerste boek, dat zich tussen essay en roman bevindt, getiteld Un jeu d’enfant – de filosofie, verscheen bij Fayard in 2007. Zodra hij de aggregatie had behaald, nam Raphaël Enthoven, samen met Michel Onfray, deel aan de lancering van de Université Populaire de Caen, en droeg hij bij aan de oprichting van de Société Normande de Philosophie, voordat hij sinds 2004 een tiental bijeenkomsten per jaar organiseerde en leidde, eerst in de Bibliothèque François Mitterrand en vervolgens in het Théâtre de l’Odéon, met filosofen, schrijvers en kunsthistorici, gedreven door de oxymoron die Antoine Vitez zo dierbaar was: ‘elitarisme voor iedereen’. Tegelijkertijd, van 2003 tot 2006, heeft Raphaël Enthoven een orale bibliotheek opgebouwd op France-Culture in het kader van het programma ‘Commentaires’ (toegankelijk op CD), dat als doel had een zo breed mogelijk publiek de klassiekers van de gedachte te laten begrijpen. Ten slotte, van 2007 tot 2011, terwijl hij het programma ‘Philosophie’ op ARTE (sinds 2008) bedacht en leidde, produceerde en presenteerde hij ‘Les Nouveaux chemins de la connaissance’, dat en nog steeds een uur dagelijkse filosofie, kunstgeschiedenis en literatuur aan de luisteraars van France-Culture aanbood. Tot slot, na deelgenomen te hebben aan de ochtendshow van France-Culture (‘De wereld volgens Raphaël Enthoven’), lanceerde Raphaël Enthoven in september 2012 een nieuw programma, getiteld Le Gai Savoir, dat elke zondag van 16.00 tot 17.00 uur wordt uitgezonden. Maar of het nu op de radio, op televisie, in kranten of in een klaslokaal is, Raphaël Enthoven onderwijst filosofie. “Filosofie geeft zin om te onderwijzen,” zegt hij, “zoals liefde zin geeft om te zingen.” Uitgaande van het principe dat als de filosofie geen vooruitgang boekt, men toch vooruitgang kan boeken in de filosofie, probeert hij te laten zien hoeveel de ervaringen van het dagelijks leven resoneren met de klassieke teksten. Een fervent lezer van Spinoza, blijft hij de weg bewandelen die in L’Éthique leidt van de afwezigheid van hoop naar vreugde.