em. prof. dr. Mark Eyskens

Over Mark Eyskens

Em. prof. dr. Mark Eyskens is econoom en Belgisch minister van Staat. Hij werd in 1956 met grootste onderscheiding doctor in de rechten aan de Katholieke Universiteit Leuven, baccalaureus – eveneens met grootste onderscheiding – in de wijsbegeerte en in 1962 doctor in de economische wetenschappen, eveneens te Leuven. Hij behaalde zijn Master of Arts in Economics aan de Columbia Universiteit in New York. Eyskens was tussen 1976 en 1992 minister van Ontwikkelingssamenwerking, Economische Zaken, Financiën en Buitenlandse Zaken in dertien opeenvolgende kabinetten. In 1981 was hij acht maanden lang de 61ste premier van België. Zijn regering viel na een conflict over de financiering van de Waalse staalindustrie. Daarnaast doceerde hij 35 jaar aan de KULeuven. Eyskens is een vlotte, meertalige en humoristische causeur en tafelredenaar en heeft sinds 1962 51 boeken en publicaties op zijn naam staan.

“In een beschaafde democratie moet gezag belangrijker zijn dan macht. De bevolking moet ook in zogenaamde machthebbers gezagvolle mensen kunnen zien, die bovendien een morele autoriteit uitstralen”, zegt de christendemocratische, Belgische minister van Staat Mark Eyskens (CD&V). “Macht moet evolueren naar gezag in de samenleving, want zelfs wanneer macht democratisch is gemandateerd, volstaat dat niet. Macht is een politiek, militair en bijna fysisch begrip, dat teruggaat naar primitieve tijden waarin de sterkste man in de stam tevens de dominante persoon was.”

Als Auteur van meer dan 1000 artikelen en van 51 boeken (3 romans en een dichtbundel) is Eyskens tevens schilder en hield hij talrijke tentoonstellingen. In zijn 51ste boek ‘Macht en gezag’, dat in april 2013 op zijn tachtigste verjaardag is gepresenteerd, gaat Eyskens op zoek naar waar macht en gezag echt liggen in de eenentwintigste eeuw en bespreekt hij politiek innovatieve ideeën.

Het publiek dat Eyskens treft tijdens lezingen is geïnteresseerd in de actualiteit. De financiële en economische crises en hoe we daarmee omgaan. “Ik plaats dat in een ruimer geschiedkundig kader, met de pijlen gericht op de toekomst. Als we kijken hoe we Europa na de Tweede Wereldoorlog vanonder het puin hebben gehaald en opgericht, ben ik optimistisch. Er is al bijna zeventig jaar vrede tussen Europese landen, wat sinds Julius Caesar niet meer is voorgekomen. De welvaart is in die periode verzesvoudigd en de levensduur van de bevolking is verlengd met 25 jaar. De wereld is totaal veranderd en in grote mate ten goede. Wat de toekomst betreft denk ik dat Europa moet gaan concurreren op innovatie. Dat is van essentieel belang en stimulerend.”