Jacques Marescaux

Over Jacques Marescaux

Jacques Marescaux werd geboren in 1948, als de oudste in een familie van academici en militairen. Zijn vader was een histologieprofessor aan de medische faculteit van Straatsburg en zijn grootvader was een generaal-majoor. Na het succesvol afronden van zijn middelbare studies, schreef hij zich in aan de medische faculteit van Straatsburg en ontdekte snel zijn roeping, zoals blijkt uit zijn eerste vijf studiejaren waarin hij telkens als eerste eindigde bij elk rangschikkingsexamen.

In 1971 eindigde hij als eerste bij de examens van het Residency-programma, wat hem in staat stelde zijn opleidingsschip te kiezen. De verschillende semesters van de residency stelden hem in staat de geneugten van de gynaecologie, de strengheid van de orthopedische chirurgie, de subtiliteiten van de cardiovasculaire chirurgie en de diversiteit van de viscerale chirurgie te ontdekken, een vakgebied dat hij uiteindelijk zou kiezen.

Het werd hem snel duidelijk dat chirurgie niet geïsoleerd kon worden van zijn wetenschappelijke context of van zijn toegepaste klinisch onderzoek. Daarom sloot hij zich snel aan bij een INSERM (Frans Nationaal Instituut voor Gezondheids- en Medisch Onderzoek) team dat zich toelegde op spijsverteringspathologieën. Deze wetenschappelijke samenwerking stelde hem in staat om in 1975 gepromoveerd te worden tot hoofdresident, in 1980 tot Universitair Hoogleraar voor Spijsverteringschirurgie, en vervolgens in 1989 tot afdelingshoofd.

Hij legde snel zijn eerste banden met de industrie, niet alleen aangetrokken door de financiële middelen die zij meebrengen, maar vooral vanwege hun onderliggende waarden die nodig zijn voor de ontwikkeling van medisch onderzoek: efficiëntie, nauwkeurigheid en respect voor ethiek. In 1992 kwam hij op het idee om een origineel centrum voor onderzoek en opleiding op te richten in samenwerking met leiders van de chirurgische industrie. Dit zou hem in staat stellen om:

– Onderzoek te ontwikkelen met behulp van verschillende criteria voor excellentie van nationale instituten, aangezien deze uniform regels implementeren die zijn aangepast aan de hoofddisciplines, maar mijlenver verwijderd zijn van echte klinische problemen

– De toekomstige technologische revoluties op het gebied van chirurgie te starten, en niet achter te blijven

– Nieuwe middelen van telecommunicatie te integreren, aangezien dit een grote uitdaging is geworden op cultureel, politiek en mondiaal niveau. Hij is ervan overtuigd dat chirurgen niet alleen aan dit nieuwe informatietijdperk moeten deelnemen, maar vooral de beste ambassadeur ervan moeten zijn.

Deze ideeën kwamen tot leven met de inauguratie van het IRCAD (Onderzoeksinstituut Tegen Spijsverteringskanker) en het EITS (Europees Instituut voor Telechirurgie) in juni 1994. In dit centrum zouden onderzoekers, IT-technici, robotingenieurs en internationaal gerenommeerde chirurgische experts samenkomen.

Virtuele realiteit is een van de belangrijkste assen van het Instituut. Het vertaalt echte gegevens naar digitale gegevens, waardoor een medische scan kan worden omgezet in een virtuele 3D-kloon van de patiënt. De chirurg kan dan de procedure voorbereiden op de virtuele kloon van de patiënt, aangezien deze simulaties steeds realistischer worden. Tijdens de interventie maakt de superpositie van virtuele gegevens op echte gegevens (Augmented Reality) een transparant zicht mogelijk dat binnenkort de automatisering van complexe chirurgische bewegingen mogelijk zou moeten maken.

Deze automatisering zal alleen mogelijk zijn door het ontwikkelen van het veld van chirurgische robotica, een ander domein waarin het IRCAD zijn excellentie ruimschoots heeft aangetoond. Sinds 1994 heeft het IRCAD deelgenomen aan talrijke projecten die gericht zijn op het optimaliseren van het gebruik van robots. De chirurgische procedure die in 2001 vanuit New York werd uitgevoerd op een patiënt in Straatsburg (Operatie Lindbergh), is een spectaculair bewijs hiervan, aangezien het voor het eerst aantoont dat er geen geografische beperkingen zijn voor het uitvoeren van een chirurgische ingreep, zelfs als het Amerikaanse leger twee maanden eerder beweerde dat het niet haalbaar was.

Het hoofddoel van het IRCAD is het ontwikkelen van minder invasieve chirurgie. Daarom werd in 2004 een nieuw concept gestart met het project ANUBIS. Het wordt “transluminale chirurgie via natuurlijke openingen” genoemd, een techniek die geen cutane of musculaire littekens achterlaat. Dit project, gecertificeerd door de concurrentiepoot voor therapeutische innovaties, maakte de ontwikkeling van nieuwe chirurgische instrumenten mogelijk en gaf het IRCAD-team toestemming om op 2 april 2007 de eerste chirurgische ingreep via natuurlijke openingen uit te voeren.

Zo’n groot aantal chirurgische ontwikkelingen vereiste de ontwikkeling van een nieuw trainingscentrum, het EITS. In zestien jaar tijd heeft het centrum een internationale reputatie voor excellentie verworven, zoals blijkt uit het aantal chirurgen dat zich inschrijft voor de trainingscursussen. Elk jaar komen er namelijk 4.000 chirurgen van over de hele wereld naar het EITS om te trainen. Dit zou niet mogelijk zijn zonder de beschikbaarheid en het talent van een internationale faculteit van 800 experts. De cursussen omvatten spijsverteringschirurgie, urologische chirurgie, vasculaire chirurgie, orthopedische chirurgie en gynaecologische chirurgie. De kwaliteit van deze training is gecertificeerd door Europese accreditatie (EACCME) en door Amerikaanse accreditatie (American Medical Association).

Gezien het enorme succes van het programma van IRCAD, creëerde Jacques Marescaux ook een tak van het IRCAD in Taiwan (onder de naam Asia IRCAD-AITS). Dit centrum werd ingehuldigd op 26 mei 2008. Een nieuw spiegelinstituut is geopend in Barretos, in de staat Sao Paulo, Brazilië, in juli 2011.

Professor Marescaux’s ervaring en achtergrond in het academisch ziekenhuis, evenals de oprechte en voordelige banden die hij met de industrie had gelegd, maakten het mogelijk voor hem om benoemd te worden tot President van de Internationale Therapeutische Innovatiepoot van de regio Elzas van 2005 tot 2007.

In achttien jaar tijd hebben Jacques Marescaux en zijn team met succes 2.920 nationale en internationale artikelen gepubliceerd, evenals communicatie, waarvan sommige in zulke prestigieuze tijdschriften als Nature, Science, Annals of Surgery, Archives of Surgery en de New England Journal of Medicine. Jacques Marescaux werd uitgenodigd om meer dan 260 toespraken te houden aan vele Europese, Amerikaanse, Japanse en Chinese Universiteiten of Medische Scholen, waaronder de “Address to Diplomates” die hij gaf aan het Royal College of Surgeons in Londen, de Nobel Lecture die hij gaf in Stockholm, en de Fogarty Lecture die hij gaf aan Stanford University.