Frank Woreel

Over Frank Woreel

Frank Woreel droomt van een kleinere overheid die beter met de markt samenwerkt bij de bestrijding van maatschappelijke en economische problemen.

Sinds 2003 werkt hij als onafhankelijk dagvoorzitter in opdracht van gemeenten, bedrijven, woningcorporaties, onderwijsbesturen, brancheverenigingen en maatschappelijke organisaties. In allerlei branches en sectoren. Op allerlei thema’s waar overheid en maatschappij dagelijks mee worstelen zoals asbest, kindermishandeling, thuiszorg, werkloosheid, afval, leegstand, duurzaamheid, afstervende stadscentra, et cetera. Sinds 2003 voerde hij al met duizenden personen en organisaties overleg. Met behulp van door hem ontwikkelde en geheel vraaggeoriënteerde “brainwrite-methode”. Het resulteert in omzeiling van bureaucratie in aanbestedingsprocedures en in verbetering van de kwaliteit van het werk.

Voor ondernemersorganisatie “ONL voor ondernemers” te Den Haag, laat hij sinds 2018 de stem van de ondernemer horen. Hij is vanuit de ondernemersorganisatie initiatiefnemer van een denktank waarin wetenschappers en ondernemers samen voorstellen voor vermindering van regeldruk doen die nog niet eerder waren geopperd. Kamerleden en gemeenten worden gevoed met opties die ze nog niet hadden. Administratieve lastenreductie en bureaucratiebestrijding blijven op de politieke en bestuurlijke agenda.

Tijdens jaarlijkse overlegbijeenkomsten over huiselijk geweld en kindermishandeling tussen zorgaanbieders, ervaringsdeskundigen en gemeentelijke afdelingen jeugdzaken, roept hij sinds 2015 op tot veel meer preventie van huiselijk geweld en kindermishandeling, waardoor gemeenten minder snel naar de Meldcode hoeven te grijpen. Resultaten: kinderen worden in sommige Nederlandse gemeenten minder snel onnodig uit huis geplaatst of onder toezicht gesteld. Er wordt menselijk leed voorkomen en er wordt onnodige bureaucratie vermeden.

Via een mede door hem in 2011 voorbereide televisie-uitzending van het VARA-programma “Zembla” over de gevaren van asbest, werd de staatssecretaris van milieuzaken gedwongen tot het preventief onderzoeken van alle Nederlandse basisscholen op de aanwezigheid van dodelijk asbest. Er zullen zeker levens zijn gered als gevolg van de hernieuwde politieke en bestuurlijke aandacht voor de gevaren van asbest, want:
• Asbestdaken moesten sneller worden verwijderd en worden voorzien van zonnepanelen;
• Basisscholen moesten indringender worden onderzocht op de aanwezigheid van asbest;
• De boetes voor illegale asbestverwijdering werden aanzienlijk verhoogd.

In een publiek-private werkgroep van het toenmalige milieuministerie wist hij in 2010 als algemeen bestuurslid en lid van de commissie milieu van MKB Nederland de patstelling tussen bedrijven en gemeenten te doorbreken en hielp hij zodoende om een voor bedrijven werkbare Nederlandse Richtlijn Bodembescherming tot stand te brengen.

Namens de asbestinventarisatiebranche adviseerde hij Rijkswaterstaat in 2009 om een ongebruikelijke maar succesvolle publiek-private constructie op te tuigen ter realisatie van een op grond van Kamervragen noodzakelijk gebleken drastische inhaalslag op het gebied van asbestonderzoek aan asbestgevaarlijke Rijks-objecten. Als opsteller en uitvoerder van een raamovereenkomst met Rijkswaterstaat, liet hij succesvolle publiek-private samenwerking ontstaan tussen Rijkswaterstaat en de gehele asbestinventarisatiebranche, als werkbaar en welkom alternatief voor tijdrovende, dure en bureaucratische aanbestedingsprocedures.

In de asbestbranche richtte hij een platform van kritische bedrijven op, dat vanaf 2005 in staat was een gemeenschappelijk en krachtig protest te laten horen tegen doorgeslagen controledrift van de overheid en de daaraan zelfs medeplichtig geworden brancheverenigingen. Als woordvoerder sprak hij politici, bestuurders en de Arbeidsinspectie aan op een “zero tolerance”-benadering van malafide bedrijven, onder meer door middel van een mede dankzij de VVD-Tweedekamerfractie aangenomen motie tot aanmerkelijke verhoging van boetes op het illegaal verwijderen van asbest.

Hij begeleidde in 2000 als bemiddelaar een medisch hulpmiddelenbranche bij de door de Mededingingsautoriteit gewenste beëindiging van het collectieve overleg van de branche met zorgverzekeraars, waardoor de tot die tijd door de branche kunstmatig hoog gehouden tarieven van medisch hulpmiddelen omlaag konden en de bedrijven, onafhankelijk van de bevoogdende gedragsregels van de branchevereniging, sindsdien zelf kunnen concurreren op prijs en kwaliteit.

Hij voerde vanaf 1995 als manager van een 200 personen tellend publiek-privaat milieusamenwerkingsproject, rapporterend aan de toenmalige minister van VROM, een succesvolle campagne samen met MKB Nederland en het toenmalige milieuministerie, voor fiscale compensatie door de Belastingdienst van milieu-investeringen van bedrijven in onder meer de automobielbranche die verplicht en massaal vloeistofdichte vloeren moest aanleggen tegen bodemverontreiniging.