De school van Virginie Lydie is vooral die van het leven. Uitgaande van de veronderstelling dat huishoudelijke ongevallen een van de belangrijkste doodsoorzaken in Frankrijk zijn, voelt ze zich even goed buiten.Afgestudeerd in marketing en communicatie, heeft ze meer dan 15 jaar bij de adverteerder ...
De school van Virginie Lydie is vooral die van het leven. Uitgaande van de veronderstelling dat huishoudelijke ongevallen een van de belangrijkste doodsoorzaken in Frankrijk zijn, voelt ze zich even goed buiten.
Afgestudeerd in marketing en communicatie, heeft ze meer dan 15 jaar bij de adverteerder en in een bureau gewerkt, en schreef ze zich in voor het internationale certificaat in menselijke ecologie in 2007. Ze waardeert deze transdisciplinaire benadering die de relaties tussen de mens en zijn omgeving in brede zin (fysiek, economisch, sociocultureel…) benadert. Ze kiest voor onafhankelijkheid en begint met schrijven. Ondertussen heeft zich een gebeurtenis voorgedaan: geboren onder X, heeft ze haar biologische moeder teruggevonden.
De thema’s van identiteit en ballingschap raken haar. Haar essay Traversée interdite, gewijd aan de harragas (de grensbranders), heeft zeer positieve kritieken ontvangen. Ze werd uitgenodigd om hierover te debatteren tijdens de “Lundis de Mediapart” in maart 2011, op het plateau van TV5 Monde, in de studio’s van France Culture. In het boek Ma vie de clandestin en France geeft ze het woord aan Mehdi Sayed, 17 jaar in het ondergrondse Frankrijk, meer dan drie jaar volgde ze hem in de rechtbanken, in de gevangenis, in detentie, in het ziekenhuis, in Tunesië waar hij werd uitgezet…
In de Jeugd aarzelt ze niet om onderwerpen aan te snijden die als “moeilijk” worden beschouwd. Een korte roman, 24 heures dans la vie de Théo, behandelt de verslaving aan drugs met tact en realisme: preventie begint voordat het te laat is! In haar documentaire over zelfmoord onder jongeren, Mourir pour exister, laat ze suïcidale adolescenten en hun ouders aan het woord, probeert ze taboes en vooroordelen te doorbreken.
In een heel ander domein, de creatie van teksten voor een GPS-wandelgids voor blinden, doet haar beseffen dat ze “zag zonder te zien”. Sindsdien heeft ze de inhoud van een dertigtal GPS-wandelgidsen geschreven. De beperkingen van dit medium zijn voor haar een spannende uitdaging, de korte formaten van de teksten mogen noch de creativiteit, noch de kwaliteit van de informatie in gevaar brengen.