Peyman Amin

Over Peyman Amin

Peyman Amin, geboren in 1971 in Teheran (Iran), vluchtte op achtjarige leeftijd met zijn gezin naar Duitsland. Na zijn middelbare school en een studie Bedrijfskunde trok hij, na zijn entree in de branche via het bureau “Frankfurt One”, naar de sprankelende modehoofdstad Parijs. Bij het grootste en meest gerenommeerde modellenbureau ter wereld, „IMG Models Paris“, nam hij al snel de functie van „Director of Commercial & Advertising“ op zich, begeleidde meer dan tien jaar de topsterren van de catwalk zoals Heidi Klum, Gisele Bündchen, Naomi Campbell en was verantwoordelijk voor reclamecontracten voor onder andere Armani, Givenchy en L’Oréal.

Parallel daaraan vond de viertalig modelagent vanaf 2006 een nieuwe uitdaging als jurylid in Heidi Klum’s succesvolle serie „Germany’s next Topmodel – by Heidi Klum“ (ProSieben), waar hij vier jaar lang trouw aan bleef (2006-2009). In 2009 keerde Peyman Amin terug naar Duitsland, publiceerde in maart 2010 zijn boek „Der Modelmacher“ en draaide onder andere zijn eerste eigen primetime-show „Model-WG“ (ProSieben).

Na het succes van het eerste seizoen volgde begin 2011 de voortzetting van de „Model-WG“, die in de primetime op ProSieben en bij de vrouwenzender sixx werd uitgezonden. Als hoofdjurylid staat hij in hetzelfde jaar voor de camera voor het tv-formaat „Model in 1 Day“ (ProSieben & sixx) voor 14 afleveringen.

In november 2012 gaat Peyman Amin samen met supermodel Bar Refaeli op reis naar buitengewoon exotische locaties. Op zoek naar de „Million Dollar Shootingstar“ staat hij de modellen bij in de zwaarste fotowedstrijd ter wereld als mentor en jurylid (primetime, SAT.1).

Naast zijn werk in de media-industrie zet Peyman Amin zich met hart en ziel in voor mensen met het syndroom van Down en werkt sinds 2009 intensief samen met het Duitse Down-Syndroom Informatiecentrum (DDIC). Regelmatig neemt hij deel aan evenementen, zoals het Duitse Down-Sportfestival, en ondersteunt actief projecten die zich bezighouden met het thema syndroom van Down, zoals de speelfilm „Me too – Wie wil er nu normaal zijn“, om aandacht te vragen voor het onderwerp en zich in te zetten voor de erkenning van mensen met het syndroom van Down.