Guillaume Durand

Over Guillaume Durand

Eerst leraar geschiedenis-aardrijkskunde, wordt hij in 1978 journalist bij Europe 1, eerst als verslaggever en daarna als presentator van nieuwsflitsen. Adjunct-hoofdredacteur verantwoordelijk voor het 8-uur journaal, daarna voor het tijdslot 7 u-8 u.

In 1987 sluit hij zich aan bij La Cinq van Silvio Berlusconi en Robert Hersant om daar het 20-uur journaal te presenteren tot 1991. Vervolgens wordt hij adjunct-directeur van de redactie van de nieuwszender LCI van juni 1994 tot juni 1997. Tegelijkertijd presenteert hij LMI, het grote politieke programma van TF1.

Na deze journalistieke carrière wordt hij talkshowpresentator. Hij presenteert en produceert Nulle part ailleurs op Canal+ van september 1997 tot juni 1999. Volgens hem wordt hij op een ‘brutale en onaanvaardbare manier’ ontslagen door de programmadirecteur van Canal+, Alain de Greef, en de hoofdredacteur, Bernard Zekri. Dit ontslag leidt ertoe dat hij een essay publiceert, La Peur Bleue, waarin hij de ‘manoeuvres en ontsporingen’ van deze privézender onthult.

In het najaar van 1999 keert hij terug naar Europe 1 om een reeks interviews te presenteren van maandag tot vrijdag tussen 18.30 en 19.00 uur. Tegelijkertijd sluit hij zich in september 2001 aan bij de zender France 2 om een literair magazine Campus, het magazine van het geschreven woord, te presenteren, evenals Trafic.musique vanaf oktober 2002.

In september 2004 verlaat hij Europe 1 om een dagelijkse interview te doen op de zender I>Télé, terwijl hij zijn twee programma’s op France 2 blijft voortzetten. In het najaar van 2005 wordt het programma, dat volgt op La Grande Édition (een 30 minuten durend journaal gepresenteerd door Harry Roselmack), omgedoopt tot La Grande Édition, la suite en wordt uitgezonden van maandag tot donderdag van 18.30 tot 19.30 uur. Op vrijdag presenteert Guillaume Durand om 19.20 uur Le Franc Parler, een 40 minuten durend interview met een politieke persoonlijkheid, live en gelijktijdig uitgezonden op I>Télé en France Inter, in samenwerking met het weekblad Le Point. Hij stopt met het presenteren van Le Franc Parler in januari 2006, omdat op dat moment zijn twee programma’s op France 2 worden samengevoegd in een nieuwe versie van Campus, die elke vrijdagavond live wordt uitgezonden om 22.30 uur.

Aan het einde van het seizoen 2005/2006 verlaat hij I>Télé (waar hij wordt vervangen door Thomas Hugues) vanwege een exclusiviteitsclausule met France 2. In september 2006 creëert hij het programma Esprits libres op France 2, dat Campus vervangt. Deze nieuwe culturele afspraak gericht op debat stelt auteurs, artiesten, critici, specialisten en goed geïnformeerde kijkers in staat om elkaar te ontmoeten.

In september 2007 keert hij terug naar Europe 1 om het programma À l’air libre te presenteren van maandag tot vrijdag van 18.00 tot 20.00 uur, ter vervanging van Pierre-Marie Christin.

In het najaar van 2008, terwijl hij op Europe 1 wordt vervangen door Marie Drucker en Patrick Cohen en Esprits libres niet wordt voortgezet op France 2, presenteert hij op de publieke zender L’objet du scandale, een magazine dat terugblikt op ‘grote maatschappelijke kwesties’ op zondagmiddag. In september 2009 volgt hij Jean-Luc Hees op als presentator van de ochtendshow van Radio Classique. Vanaf september 2010 presenteert hij Conversation inédites face aux français om de week op dinsdagavond op France 2 in de late avond. Vanaf januari 2010 wordt zijn ochtendinterview op Radio Classique ook uitgezonden op de nieuwszender i>Télé. Hij copresenteert En route vers la présidentielle met Michaël Darmon, politiek commentator op i>Télé. In 2011 is hij een van de juryleden van de Prix Françoise-Sagan. In september 2011 sluit hij zich aan bij de zender Paris Première om daar Rive Droite te presenteren, een programma in de lijn van 93, faubourg Saint-Honoré waar hij elke woensdag diners organiseert in zijn appartement van 400 m2, gedecoreerd met werken van Bertrand Lavier, Xavier Veilhan, Daniel Buren, Peter Lindbergh of Rosson Crow. In 2012, terwijl hij nog steeds werkzaam is als presentator op Radio Classique, eigendom van de LVMH-groep, maakt Guillaume Durand samen met Gilles de Maistre een portret van Bernard Arnault, CEO van LVMH. Deze documentaire, getiteld Bernard Arnault, l’enfance est un destin, die een ware lofzang van Guillaume Durand ten gunste van zijn werkgever vormt, wordt uitgezonden op 3 februari 2012 op France 5. Vanaf 18 maart 2013 keert Guillaume Durand terug op televisie op de zender Non Stop People. De presentator presenteert elke avond een talkshow (debatprogramma) The Artists, uitgezonden om 22.10 uur. Op zondag om 18.00 uur presenteert hij Culture Club op Radio Classique.