Journalist en schrijver
François De Closets
François de Closets heeft, sinds ongeveer dertig jaar, een dubbele carrière als journalist en schrijver.In 1965 voegde hij zich bij het Journaal en werd hij specialist op het gebied van ruimtevaart en wetenschap. In 1978 richtte hij op TF1 het economische tijdschrift L'Enjeu op, samen met ...
Talen:
Inzetbaarheid:
Professeur invite
Categorieën
Inzetbaarheid:
Professeur invite,
Over François De Closets
François de Closets heeft, sinds ongeveer dertig jaar, een dubbele carrière als journalist en schrijver.
In 1965 voegde hij zich bij het Journaal en werd hij specialist op het gebied van ruimtevaart en wetenschap. In 1978 richtte hij op TF1 het economische tijdschrift L’Enjeu op, samen met Emmanuel de la Taille en Alain Weiller; in 1987 lanceerde hij, samen met Richard Michel en Jean-Marie Perthuis, Médiations, een maatschappelijk tijdschrift.
In 1992 voegde hij zich bij de publieke omroep om programma’s te ontwikkelen die gewijd zijn aan wetenschap en gezondheid. Dit zijn onder andere Savoir Plus Santé, met Martine Allain-Regnault, en Les grandes énigmes de la science, met Roland Portiche, een programma waarvan hij vijftien jaar lang de producent en presentator was.
Sinds 2006 is hij columnist bij La Chaîne parlementaire en heeft hij zijn activiteiten als columnist hervat.
In 1968, na zijn uitsluiting van de ORTF, begon François de Closets zijn carrière als schrijver. Hij boekte zijn eerste succes met Le Bonheur en plus (1974). Na het memorabele succes van Toujours Plus ! (1982) gaat François de Closets de meest uiteenlopende onderwerpen aan, en zijn altijd prikkelende essays worden zeer goed ontvangen door het publiek. Tous ensemble (1985) stelt de vakbondwereld ter discussie. La Grande Manip (1990) hekelt de hypocrisie van de politieke retoriek. Tant et plus (1992) veroordeelt de verspilling van publiek geld. Le Bonheur d’apprendre (1996) pleit voor een pedagogische vernieuwing. Le Compte à rebours (1998) kondigt de aanstaande crises van Frankrijk aan. L’Imposture informatique (2000), in samenwerking met Bruno Lussato, bekritiseert de excessen van de micro-informatica. La Dernière Liberté (2001) vraagt om erkenning van het recht van iedereen om zijn levenseinde te kiezen. Ne dites pas à Dieu ce qu’il doit faire (2004) herinterpreteert de biografie van Albert Einstein. Plus encore ! (Fayard/Plon) confronteert de leeswijze van Toujours plus ! met Frankrijk in de jaren 2000. Le Divorce français werd in 2008 uitgegeven door Fayard, gevolgd door Zéro faute in 2009, L’échéance in 2011 en Le monde était à nous in 2012.