François Bayrou

Over François Bayrou

De wortels van François Bayrou zijn Pyreneese, aardse en culturele. Geboren in Bordères, in de Pyrénées-Atlantiques, komt François Bayrou uit een gezin van kleine landbouwers. Hij groeit op in een bescheiden dagelijks leven, maar verrijkt door boeken. Van zijn ouders, van wie hij een strikte maar open opvoeding heeft gekregen, erft hij de burgerlijke geest, het gevoel van solidariteit en een echte nieuwsgierigheid naar politiek.

Hij behaalt zijn bachelordiploma aan het lycée van Nay en vervolgt zijn studies aan de universiteit van Bordeaux. In deze periode maakt hij kennis met de Gemeenschap van de Arche, van de dichter en filosoof Lanza del Vasto. Overtuigd door de geweldloze, ecologische en protesterende gedachte van deze leerling van Gandhi, drukt hij de wens uit om een “woordvoerder van de stemlozen” te worden en begint hij een gepassioneerd vrijwilligerswerk.

Op 23-jarige leeftijd wordt hij geaggregeerd in de klassieke letteren. Na het overlijden van zijn vader, die omkwam bij een arbeidsongeval, combineert hij zijn jonge carrière als leraar met de voortzetting van de familiale boerderij, waaraan hij tot op de dag van vandaag nog steeds deelneemt. Nooit zal hij overwegen dit dorp, waar hij geboren is, te verlaten. Want hij weet dat hoe dieper de wortels zijn, hoe sterker de boom zal zijn en hoe mooier de vruchten zullen zijn.

De politieke carrière van François Bayrou begint in de Pyrénées-Atlantiques waar hij zijn wortels heeft. Eerst gekozen als algemeen adviseur, wordt hij vervolgens parlementslid. In 1993 wordt hij benoemd tot minister van Onderwijs, een functie die hij meer dan vier jaar zal bekleden.

Zijn Europese overtuigingen brengen hem ertoe de centrumpartij te leiden bij de verkiezingen van 1999. Na deze verkiezingen zit hij in Straatsburg waar hij zijn visie verdedigt van een Europa van de volkeren en een communautaire opbouw.

In 1998 wordt hij gekozen tot voorzitter van de UDF en neemt hij duidelijk stelling voor een autonome politieke lijn, verschillend van die van de RPR. In overeenstemming met zijn discours verwerpt hij dan ook krachtig het idee van een unieke partij die opgaat in de UMP in 2002. Datzelfde jaar ontvangt zijn kandidatuur voor het presidentschap 2 miljoen stemmen.

Met de eis van integriteit in de Franse politiek en een echte scheiding der machten, is de strijd tegen de schulden een van zijn sterke punten tijdens de presidentscampagne van 2007. Hij ontvangt tijdens deze verkiezingen bijna 19% van de stemmen en mist het op een haar na om in de tweede ronde te komen.

Hij wordt gekozen tot voorzitter van de Democratische Beweging, een partij die is opgericht na de presidentsverkiezingen van 2007, de laatste stap in een veroverde onafhankelijkheid. Hij is de eerste politieke verantwoordelijke die de samenspanning tussen particuliere belangen en het publieke goed aan de kaak stelt, met betrekking tot de Tapie-zaak. In zijn laatste boek, “2012, Staat van Nood”, identificeert hij de oorzaken van de moeilijkheden van het land: de schuldenlast die zware lasten legt op toekomstige generaties, de afbouw van de industriële productie en de afbraak van het onderwijs. Dit zijn de sterke punten waarop we samen moeten werken om Frankrijk weer op te bouwen.