Caroline Fourest

Over Caroline Fourest

Essayist, journalist, columnist, scenarioschrijver en regisseur, Caroline Fourest is de medeoprichtster en hoofdredacteur van het tijdschrift ProChoix (feministisch, antiracistisch en seculier) sinds 1997.

Ze is afgestudeerd met een DEUG in geschiedenis, een master in sociologie aan de EHESS en een DESS in politieke communicatie aan de Sorbonne. Ze begon al op achttienjarige leeftijd artikelen te publiceren in kranten (Transfac, Têtu, L’événement du Jeudi…), wat haar in staat stelde om op twintigjarige leeftijd haar perskaart te verkrijgen. Van artikelen tot onderzoeken, ze heeft zich gespecialiseerd in de studie van extremistische bewegingen, en met name integristische. Een onderwerp waar ze nu al 14 jaar aan werkt.

Ze heeft talrijke essays geschreven over de extreemrechtse, integrisme (joods, christelijk en moslim), multiculturalisme en universalisme. Waaronder Tirs Croisés (Calmann-Lévy, 2003), Frère Tariq (gewijd aan de ontleding van de dubbele spraak van Tariq Ramadan, Grasset 2004), La Tentation obscurantiste (Grasset, 2005), Le Choc des préjugés: de impasse van beveiligings- en slachtofferschapshoudingen (Calmann-Lévy, 2007), Les nouveaux soldats du pape (Panama, 2008), La Dernière utopie: bedreigingen voor het universalisme (Grasset, 2009) en Libres de le dire: ongelovige gesprekken (met Taslima Nasreen, Flammarion, 2010).

Opmerkelijke essays, vaak in pocketformaat gepubliceerd en soms vertaald (in het Engels en Arabisch), die haar de Prix national de la laïcité in 2005, de Prix du livre politique en de prijs Jean Zay voor La Tentation obscurantiste in 2006, de Prix Aron-Condorcet in 2008, en de Prix de la Licra in 2010 hebben opgeleverd. In hetzelfde jaar ontving La Dernière utopie de Prix Adrien Duvand, toegekend door de Académie des Sciences Morales et Politiques aan “de auteur van het beste werk over burgerlijke en morele opvoeding in een democratie”. Ze is ook de auteur van Marine Le Pen dévoilée en Libre chercheur met Etienne Emile Baulieu.

Als betrokken journalist heeft ze van 2005 tot 2009 regelmatig bijgedragen aan Charlie Hebdo. Ze heeft met name actief deelgenomen aan de weigering om de publicatie van de karikaturen van Mohammed te censureren. Haar getuigenis tijdens het proces aangespannen door religieuze organisaties heeft bijgedragen aan de verdediging van het idee dat antiracistische wetten niet moeten veranderen in anti-blasfemiewetten. Gedurende meerdere jaren werkte ze als columnist voor de krant Le Monde.

Ze heeft talrijke manifesten geïnitieerd op cruciale momenten, ter ondersteuning van gelijkheid, vrijheid of secularisme. Zoals het manifest FURIE! voor “vrije en gelijke unies” ten tijde van de PACS (1997), het “manifest van de twaalf” tegen het nieuwe totalitarisme (2004), of meer recentelijk een open brief aan de Indiase autoriteiten waarin ze het behoud van het visum voor Taslima Nasreen eiste, dat ze uiteindelijk heeft verkregen.

Gedurende 4 jaar heeft ze lesgegeven over “Multiculturalisme en universalisme” aan Sciences-Po Parijs. Ze zit in de Raad van de Anne Lindh Stichting voor de dialoog tussen culturen (Euro-Med).

Als documentairemaker heeft ze films gemaakt zoals “Certifiées vierges” over de reconstructie van het hymen voor Envoyé spécial (France 2) in 2008, “La bataille des droits de l’homme” over de conferentie van Durban 2 en de Raad voor de mensenrechten in 2009 voor ARTE, “Des petits soldats contre l’avortement” in 2011 (Canal +) of de zeer opgemerkte “Marine Le Pen: l’héritière” (15 december 2012 op France 2). Ze heeft ook “Nos seins nos armes” (2013) gemaakt met Nadia El Fani en een serie van 4 documentaires voor France 5: “Les réseaux de l’extrême”. Sinds 2007 maakt ze samen met Fiammetta Venner een serie van 100 portretten getiteld “100 vrouwen moslims vertellen hun verhaal”.

Ze produceert en presenteert een dagelijkse zomerinterviewshow op France Inter: “ze veranderen de wereld”. Elke week heeft ze een column in Les matins de France culture.

Fotocredits: Gilles Dacquin