Camille Lacourt

Over Camille Lacourt

Na zich terug te trekken voor de Europese Kampioenschappen die begin 2008 in Eindhoven zouden plaatsvinden, en na een mislukte Olympische selectie, besluit Camille Lacourt om Philippe Lucas te verlaten, wiens trainingsgroep geleidelijk uiteen viel. Na een periode gericht op fundamenteel werk in Canet-en-Roussillon, wil hij zich ontwikkelen in een meer speelse en collectieve omgeving. Hij voegt zich dan bij Romain Barnier bij de Cercle des Nageurs de Marseille.

Deze verandering blijkt al snel voordelig: in 2009, in een kortebaanwedstrijd in Angers, wint hij twee titels van Frans kampioen en vestigt hij ook de Franse records op de 50 m en de 100 m rugslag.

Kenmerkend voor het jaar 2010, dat gekenmerkt wordt door de terugkeer naar textiel en het verbod op pakken, is dat het breekt met de twee voorgaande seizoenen en leidt tot een algemene daling van de prestaties. Camille Lacourt past zich echter perfect aan deze nieuwe context aan. Tijdens de Franse Kampioenschappen in Saint-Raphaël verbetert de rugslagspecialist tweemaal zijn persoonlijke record, dat hij op 53”29 brengt. Datzelfde jaar veroverde hij drie gouden medailles op de Europese Kampioenschappen in het groot bad in Boedapest (50 m rugslag, 100 m rugslag en 4×100 m wisselslag).

In 2011 wordt Camille Lacourt vice-wereldkampioen op de 50 m rugslag en wereldkampioen op de 100 m rugslag tijdens de Wereldkampioenschappen in Shanghai.

Zijn nationale palmares is even indrukwekkend: 17 medailles op de Franse Kampioenschappen in het kortebad (6 goud, 5 zilver en 6 brons) en 13 medailles in het groot bad (8 goud, 2 zilver en 3 brons).

Naast zijn sportieve kwaliteiten staat Camille Lacourt bekend om zijn sociale vaardigheden en zijn communicatieve vaardigheden. Hij werd uitgeroepen tot Europese zwemmer van het jaar 2011 door de Europese Zwembond en heeft ook zijn ervaring gedeeld tijdens professionele conferenties.