Alain Robert

Over Alain Robert

Toen hij een kind was, waren zijn helden Bonatti, Rébuffat, Desmaison, enkele van de beroemdste rotsklimmers aller tijden. Alain Robert groeide op met hun lyrische, epische avonturen. Hij besloot een topklimmer te worden, maar zijn ouders waardeerden zo’n verlangen niet echt. Hij wilde niet dat ze erachter kwamen dat hij de basis van het klimmen begon te leren als padvinder. Hij leerde hoe hij moest bewegen, hoe hij de touwen moest hanteren, om een klimmer te worden zoals zijn helden. Toen hij 12 was, klom hij acht verdiepingen, kwam thuis via het raam omdat hij zijn sleutels was vergeten…

Zijn ouders gaven het op. Alain trainde vaak op de kliffen rond Valence, zijn geboortestad (zuiden van Frankrijk). Hij werd een topklimmer. Zijn motivatie? Berekend risico. Zijn angst beheersen… Dus besloot Alain Robert om solo te klimmen. Dit betekende: klimmen met zijn blote handen. Geen touwen voor zijn bescherming. Je valt, je sterft. Hij klom solo de meest extreme kliffen. Eerst gebruikte hij touwen, bekeek de bewegingen en grepen.

Hij had twee ernstige ongelukken in 1982. Vooral een val van 15 meter, met zijn hoofd eerst. Hij was aan het abseilen. Zijn touw raakte los. Coma (5 dagen) en meerdere breuken: schedel, neus, polsen, ellebogen, bekken en hielen. De prognose was helemaal geen grap: “deze man zal nooit meer kunnen klimmen”. Nabloedingen: duizeligheid, veroorzaakt door een ziekte die het binnenoor aantast. Oordeel van de Franse nationale gezondheidsorganisatie: tot 60% invalide.

Een jaar later keerde Alain Robert terug naar de kliffen en bereikte al snel weer het hoogste niveau, sterker dan ooit. In 1991 gaf Patrick Edlinger hem een prijs voor zijn prestatie op het Janssens Festival. Twee jaar later gaf Juan Antonio Samaranche hem de IOC (Internationaal Olympisch Comité) prijs voor zijn prestatie. Hij behaalde ook een wereldrecord voor de meest extreme soloprestatie, in de kloof van de Verdon (zuiden van Frankrijk).

Sector – een sponsor, specialist in extreme sporten, avontuur – bood hem aan om een documentaire te maken. Ze stelden voor dat hij wolkenkrabbers zou beklimmen. In 1994 beklom Alain Robert zijn allereerste wolkenkrabber, in Chicago. De ‘Urban Climber’ was geboren. Alain realiseerde zich dat hij genoot van het beklimmen van wat onmogelijk leek. Uiteindelijk was hij zich er ook van bewust dat het hem een kans bood om de kost te verdienen. Dus reisde hij de wereld rond op zoek naar de wolkenkrabber van zijn dromen… Hij werd ook vaak naar de gevangenis gestuurd omdat hij zonder toestemming klom. Maar het maakte niet veel uit: Alain Robert verbleef liever in een gevangenis dan in een ziekenhuis. Mensen ontmoeten (presidenten en gevangenen, koningen en mensen uit krottenwijken) was een van de hoogtepunten van de reis.

Alain Robert staat bekend om zijn gedurfde beklimmingen, maar het publiek weet niet dat hij vaak klimt om geld in te zamelen voor goede doelen. In 1997 beklom hij – zonder toestemming – de hoogste wolkenkrabber ter wereld in Kuala Lumpur.

De impact op de media was zo groot dat de Sabah Foundation hem vroeg om hun gebouw in Borneo te beklimmen. Met toestemming van de overheid groeide het evenement enorm, met een publiek van 15.000 mensen. Het evenement bracht meer dan $150.000 op.

In Parijs vroeg de vereniging ADT Quart Monde om zijn aanwezigheid voor een abseil, om de opening van de lege flats van de hoofdstad voor daklozen te promoten. Het was een heel evenement, met de aanwezigheid van mevrouw Bernadette Chirac en mevrouw Geneviève de Gaulle.

In acht jaar tijd beklom Alain Robert meer dan 100 wolkenkrabbers en mythische monumenten over de hele wereld. Zijn grootste succes tot nu toe: de beklimming van de Nationale Bank van Abu Dhabi met meer dan 100.000 toeschouwers!