Els Visser

In Els haar verhaal komt persoonlijk leiderschap krachtig naar voren als ze vertelt over de schipbreuk die ze heeft geleden in Indonesië. Het moment waarop Els besluit om niet te blijven wachten bij de zinkende boot, maar het initiatief neemt om naar een eiland te zwemmen. Ondanks groepsdruk en angstige waarschuwingen van anderen volgt ze haar eigen kompas en maakt ze een rationele afweging. Ze toont leiderschap door verantwoordelijkheid te nemen over haar eigen lot, een moeilijke beslissing te durven nemen, en vervolgens anderen mee te trekken in actie. Dit type leiderschap is niet hiërarchisch, maar innerlijk gedreven en situationeel krachtig – ontstaan uit nood en gedragen door moed.

Els Visser koos ook later in haar leven niet voor de gemakkelijkste weg. Na een zesjarige studie geneeskunde en een veelbelovende carrière in de chirurgie, besloot ze haar leven een radicaal andere wending te geven. Geïnspireerd door een onverwachte overwinning tijdens haar eerste triathlon en gedreven door een diep verlangen om haar volledige potentieel te ontdekken, stapte ze uit het bekende pad. Ze koos voor het onzekere, voor een leven als professioneel atleet. Niet omdat ze wist waar het zou eindigen, maar omdat ze voelde waar haar kracht lag.

In alles wat ze doet toont Els wat persoonlijk leiderschap betekent: het vermogen om trouw te blijven aan jezelf, je richting te bepalen en elke dag opnieuw eigenaarschap te nemen over je keuzes en je mindset.

Na een lange, koude nacht in het water nam Els een risicovolle maar daadkrachtige beslissing: zwemmen naar een eiland. Acht uur lang vocht ze tegen de stroming, de kou en haar eigen uitputting. Haar doorzettingsvermogen, zelfs toen haar lichaam en geest tot het uiterste werden gedreven, werd letterlijk haar redding. De schipbreuk dwong Els om onder extreme druk rationele beslissingen te nemen. Ze schakelde over naar een overlevingsmodus, waarin ze haar emoties bewust uitschakelde om helder te kunnen blijven denken. Terwijl anderen panikeerden, bleef zij kalm en gefocust op wat ze wél kon controleren. Haar mentale kracht bleek cruciaal, niet alleen tijdens de fysieke beproeving van het zwemmen, maar ook in het omgaan met morele dilemma’s en de nasleep van het trauma. Pas na haar redding kwam de emotionele verwerking, maar tot dat moment bleef haar geest scherp, helder en doelgericht.

Ook de weg naar de top in haar sport was er een van discipline, offers en vallen en opstaan. Els traint drie keer per dag, zeven dagen per week. En als het tegenzit – zoals tijdens het Europees Kampioenschap in Hamburg, toen een lekke band haar podiumkansen vrijwel tenietdeed – vindt ze de kracht om door te gaan. Ze rijdt de laatste 30 kilometer met diezelfde lekke band en loopt daarna nog een marathon van 42 kilometer in een persoonlijk recordtempo. Niet om te winnen, maar om trouw te blijven aan haar eigen waarden. Els leert ons dat veerkracht geen toeval is, maar een bewuste keuze. Ze speelt met de kaarten die ze heeft, en niet met die ze had gehoopt te krijgen.

Els belichaamt vitaliteit in de breedste zin van het woord. Niet alleen door haar fysieke prestaties, maar vooral door haar leefstijl: focus, herstel, voeding en mentale balans zijn volledig verweven in haar dagelijks bestaan. Maar haar impact reikt verder dan haar eigen lichaam. Als arts en promovendus in de chirurgie heeft ze zich verdiept in publieke gezondheid. Tegenwoordig inspireert ze kinderen en jongeren met sport, beweging en routine als fundament voor een gezond leven. Haar jaarlijkse kindertriathlon in Utrecht en bezoeken aan scholen zijn uitingen van haar missie om gezondheid niet alleen te leven, maar ook te delen.

Wat Els zo bijzonder maakt, is haar vermogen om te verbinden door kwetsbaarheid. Ze vertelt open over haar twijfels vóór een race, de mentale strijd tijdens lange wedstrijden en de eenzaamheid van het atletenbestaan. Door haar verhaal te delen, maakt ze de weg naar persoonlijke groei voor anderen toegankelijker. Ze inspireert niet met perfectie, maar met echtheid. Haar invloed is voelbaar – bij jonge kinderen die haar kindertriathlon rennen, bij professionals die haar lezingen bijwonen, en bij iedereen die zich afvraagt of ze meer uit hun leven kunnen halen. Met haar verhaal moedigt Els mensen aan om hun eigen koers te varen, obstakels niet te vrezen en het avontuur aan te gaan.

Els Visser’s levensverhaal is er een van transformatie: van overleven op zee naar leven met intentie. Wat begon met een schipbreuk is uitgegroeid tot een levensvisie. Ze laat zien dat je niet hoeft te wachten op een crisis om je koers te veranderen. Maar als het moment komt dat alles op het spel staat, dan is het je mentale kracht, je leiderschap en je veerkracht die het verschil maken.

« Je hebt geen schipbreuk nodig om wakker te worden. Maar je moet wél kiezen om te zwemmen. »