Terug naar de zoekresultaten

Foto's


Wishlist

Er zijn geen sprekers in uw wishlist.

Pauline Sinnema

Pauline Sinnema

Journalist en boze burger
Talen : Engels, Nederlands

  • Categorieën

  • Bestuur & Politiek
    • Politiek - Overheid
  • Communicatie & PR
  • Mens & Samenleving
    • Jongeren
    • Multiculturaliteit & Diversiteit
    • Onderwijs
    • Ontwikkelingsbeleid
  • Alle categorieën
  • Inzetbaarheid

  • Lezing
  • Dagvoorzitter
  • Onderwerpen

  • Rol van de media
  • Ouder worden
  • De angst voor de burger
  • Maatschappelijke ontwikkelingen
  • Politiek en cijfers
  • VMBO en allochtonen
  • Falende overheid
  • Feminisme
  • Alle onderwerpen

Een ‘opzienbarend’ en ‘bijzonder mooi’ boek: Mijn Vader Slaat Me Niet heeft veel en lovende publiciteit gehad: “In korte, rake zinnetjes neemt de schrijver je mee naar plekken waar een blanke landgenoot zich maar zelden heeft vertoond”. En "de toon van haar relaas is precies goed, en dat is zeldzaam voor wie de bekende wegen kent waarlangs in dit land over immigranten wordt gesproken": ze toont geen gedweep maar ook geen afkeer.

Journalist Pauline Sinnema was twee jaar mentor voor een

Lees meer

Een ‘opzienbarend’ en ‘bijzonder mooi’ boek: Mijn Vader Slaat Me Niet heeft veel en lovende publiciteit gehad: “In korte, rake zinnetjes neemt de schrijver je mee naar plekken waar een blanke landgenoot zich maar zelden heeft vertoond”. En "de toon van haar relaas is precies goed, en dat is zeldzaam voor wie de bekende wegen kent waarlangs in dit land over immigranten wordt gesproken": ze toont geen gedweep maar ook geen afkeer.

Journalist Pauline Sinnema was twee jaar mentor voor een Marokkaans jongetje dat één van de vele voortijdige schoolverlaters dreigde te worden. Ze kwam iedere week bij het gezin thuis, leerde de ouders kennen en kreeg een verhelderend inkijkje in de harde wereld van het vmbo. Die belevenissen tekende ze op in Mijn Vader Slaat Me Niet.

De reportage die ze schreef in HP/De Tijd, waarvan dit boek een nadere uitwerking is, werd genomineerd voor twee jaarprijzen: journalistiek (de Tegel) en tijdschriftartikel (de Mercur).

Pauline Sinnema was vijf jaar journalist bij het Amerikaanse persbureau The Associated Press (AP), zes jaar columnist voor het feministische maandblad Opzij en heeft vijfentwintig jaar voor dagblad Het Parool gewerkt. Ze maakte reportages en interviews die een breed terrein beslaan: immigratie, onderwijs, euthanasie, het cellentekort, literatuur, politiek, ouder worden en nog veel meer. Van theoloog Harry Kuitert, mode ontwerper Edgar Vos, schrijver Umberto Eco tot entertainer Imca Marina, overal weet Sinnema in korte tijd indringende gesprekken tot stand te brengen.

Dat gaat haar goed af, omdat ze zich verdiept in het onderwerp en wezenlijk nieuwsgierig is naar wat anderen bezighoudt en naar het waarom van de dingen. Ze houdt van het doorprikken van populaire mythen en het vraagtekens zetten bij cijfers. Als journalist blijft ze zich verwonderen; als burger wordt ze nog steeds boos.

De multiculturele samenleving en haar perikelen volgt ze al ruim twintig jaar met kritische reportages en interviews. Waarbij opvalt dat er in al die jaren weinig verandert. Zo klaagt een kinderrechter, die in 1990 met pensioen gaat en ‘dus’ eindelijk vrij kan praten, bij Sinnema over de grote problemen bij Jeugdzorg. De situatie is "hopeloos, rampzalig en schandalig". En verzekert de toenmalige staatssecretaris meteen dat er hard wordt gewerkt aan een oplossing. Nu, twintig jaar later, lezen we dezelfde alarmerende krantenkoppen.

En dreigt een Turkse moslimleider in 1995 al met enge acties als de Aya Sofia moskee haar gebouw in Amsterdam moet verlaten. Dit jaar krijgen de gelovigen, vijftien jaar later, een ‘laatste ultimatum’: na dreigementen over rellen mogen ze nu tot november blijven.

Vertelt een hoogleraar criminologie al in 1992 dat zijn allochtone vrienden verbaasd zeggen over Nederlanders: “Ik ben nergens verantwoordelijk voor, niemand neemt mij serieus, ik kan rustig klootzak tegen jou zeggen, maar als jij het tegen mij zegt dan discrimineer je. Dat klopt niet.” “Dat is er dus aan de hand. En dat gaat straks wel weer over, maar we doen er altijd zo lang over,” zegt de hoogleraar. Achttien jaar geleden.

En mijmert de asielopvang directrice, ontslagen vanwege kritisch commentaar op door haar waargenomen asociaal gedrag van haar clientèle: “Als je te belazerd bent om je school af te maken, heet je hier perspectiefloos. Of kansarm. Dan denk ik: ‘Had even je tanden op elkaar gezet.’ Mag niet. Ook taboe.” Ook alweer vijftien jaar terug.

Pauline Sinnema heeft, kortom, een scherp oog voor de actualiteit maar ook een goed ontwikkeld gevoel voor historische perspectief. Waardoor er ook nog gerelativeerd èn gelachen kan worden.

Samenvatting inklappen

Column ACADEMY® magazine 2010

Lees publicatie
Cover van Mijn vader slaat me niet

Mijn vader slaat me niet

Bestellen

De Marokkaanse Abdel is 13, woont in een Amsterdamse flat zonder naambordje op de deur, zit op een 'zwarte' VMBO en lijkt een van de vele jonge schooluitvallers te worden. Abdel heeft last van nachtmerries. Hij omschrijft zichzelf als 'een beetje agressief'. Journaliste Pauline Sinnema gaf twee jaar lang als vrijwilliger bijles aan Abdel en kwam wekelijks bij het Marokkaanse gezin thuis. Als buitenstaander maakte ze van dichtbij mee hoe Abdel moet worstelen om overeind te blijven.

"Dan begint de voorstelling. Abdel heeft een glansrol, en een schwung waar ik versteld van sta. Maar vader is er niet, en de ogen van zijn zoon gaan de hele avond naar de deur. Vlak voor het einde van de voorstelling komt hij binnen."